Ες Κύπρον 1967 – Η στρατιωτική μου θητεία, 25 Ιουλίου 1966 – 25 Σεπτεμβρίου 1968

Γεώργιος Δ. Μυλωνάς, ΕΣ ΚΥΠΡΟΝ – 1967. Η στρατιωτική μου θητεία 25 Ιουλίου 1966 – 25 Σεπτεμβρίου 1968, Κοζάνη 2018

 

Εισαγωγή

Στις 25 Ιουλίου του 1966 κατατάχτηκα στο 6ο Σύνταγμα Πεζικού στην Κόρινθο για να υπηρετήσω τη στρατιωτική μου θητεία, αφού αισίως είχα τελειώσω τις σπουδές μου στο Α.Π.Θ. και είχα ορκισθεί ως φιλόλογος από τον προηγούμενο Μάιο. Δυο μήνες παρέμεινα στο Κέντρο Εκπαίδευσης Νεοσυλλέκτων του Συντάγματος μαζί με πολλούς συντοπίτες, τους οποίους γνώρισα εκεί. Μαζί μου ήταν ο κοντοχωριανός συνάδελφος και πολύ καλός φίλος Γιάννης Δουγαλής, μαθηματικός από τη Λευκοπηγή. Εκτός του Γιάννη, ήταν και ο συνάδελφος και αργότερα κουμπάρος μου Σίμος Καλογερίδης από τον Άγιο Δημήτριο Κοζάνης καθώς και ο πτυχιούχος Νομικής από την Κοζάνη Τάκης Κλείδης. Οι δυο τελευταίοι ήταν συμμαθητές μου στο Βαλταδώρειο Γυμνάσιο Κοζάνης και συμφοιτητές στο Α.Π.Θ. Επίσης, μαζί μας ήταν και τρία άλλα πατριωτάκια από την περιοχή της Κοζάνης και της Πτολεμαΐδας, οι δάσκαλοι Κώστας Ζουρουφίδης από το Δρέπανο και Στέλιος Μεϊχανετζίδης από τη Λευκόβρυση και ο Γιώργος Καλμανίδης από το Καρυοχώρι Πτολεμαΐδας.
Στο Κέντρο Εκπαίδευσης Νεοσυλλέκτων στην Κόρινθο περάσαμε αρκετά καλά. Λίγη προκαταρκτική στρατιωτική εκπαίδευση για τα όπλα, λίγα καψόνια, κάποιες πορείες ως τα Εξαμίλια, καθημερινά πολλές ιατρικές εξετάσεις, μερικά εμβόλια, αρκετές βολές από διάφορα όπλα και πολλά άλλα σχετικά με τη στρατιωτική εκπαίδευση. Ήταν μια πρώτη καλή γεύση από τη στρατιωτική ζωή!
Βέβαια, οι γενικοί χαρακτηρισμοί για τη στρατιωτική ζωή ότι είναι απαίσια και απελπιστική, δεν είχε σε μας να κάνει εξαίρεση. Ιδιαίτερα όταν παίρναμε διαταγή να καθαρίζουμε την «Καλλιόπη» ή να πλένουμε τα καζάνια του Λόχου ή όταν αδειάζαμε τα σκουπίδια του στρατοπέδου στις χωματερές. Οι αγγαρείες αυτές ήταν οι πιο αηδιαστικές! Και εκείνα τα καψόνια για ψύλλου πήδημα ήταν ανυπόφορα και καμιά φορά απελπιστικά. Όπως επί παραδείγματι, όταν κάποιος κρυφογελούσε στην ώρα διδασκαλίας ακούγοντας τον αξιωματικό ή το δεκανέα Ραχωβίτη να υποπίπτει σε κάποιο σαρδάμ, τότε όλοι έπρεπε να τρέχουμε μέσα στο λιοπύρι ως τον απέναντι τοίχο του στρατοπέδου προφανώς για να βάλουμε μυαλό. Ή όταν κάναμε αγγαρείες μέσα στο στρατόπεδο κουβαλώντας πέτρες, ξύλα και ό,τι άλλο έπρεπε να μετακινηθεί από το ένα μέρος στο άλλο. Υπήρχαν και χειρότερα! Κάποιες φορές οι βρύσες του στρατοπέδου δεν είχαν νερό με αποτέλεσμα να μην έχουμε νερό να ξυριστούμε και να πλυθούμε. Τότε ο αξιωματικός υπηρεσίας ή ο ομαδάρχης μας έλεγαν να ξυριστούμε με το σάλιο μας!

Advertisements